جفت پاره / رسم، اول ظلمت

و چون حجرالکلب در برج کبوتر افتد، کبوتران همه گریزند./ تحفةالاحباب، به نقل از دهخدا

"جفت پاره"

رسم،

اول ظلمت بود.

به می: «و ماهی همان نون است: نون والقلم.*»

به دیوار چسباندن، اول ران، اول کف دست، اول بازو، اول شکم، اول قفس سینه.

اول صورت.

آسمان افتاد. کم‌ خنک بودم، کم‌کم. دیگر توی چشمم نگاه کردم، آواز و رهایی، زار.

ابراهیم به زن رفت. چشم نداشت زن، برگشت، صدا کرد مرا نگاه کرد. من، پای آویزان بر دیوار نشسته‌ افتاده. ابراهیم پهلوی من است کبود. نازک و بی‌پوست زن تمنا. مردِ زن را وقتی نگاه کرد ابراهیم، برخاست فریاد زد و افتاد. نور چراغ. کم نور بود ترخان در گلوم می‌سوخت و توی ابراهیم و توی زن. از ابراهیم ترسیدم وقتی رفت گفت تجاوز توی گوشم. مرد افتاده مو نداشت و دست به تنش و به ابراهیم التماس و چنگ می‌زد پوستش را آن وقت شور جویدن انگشتهایش، زن خندید با ران سخت ابراهیم و قهقهه زد با لباس پاره جهید با التماس مردش. فکر کردم جان دادن او: جان می‌داد که من هم رفته باشم توی دهان‌اش آواز خوانده باشم. آن روز به او نگفتم، آن روز از او وحشت داشتم. توی گلویم تند تند ترخان. مردِ زن آمد به پایم آویخت رانهای ابراهیم را چنگ، ابراهیم فریاد، زن فریاد، مرد،

نقاشی.

مار از سینه‌ی برج بالا، صورت که فریاد می‌زد گوشش را گرفته، در میان برج، کبوترها رفته‌اند.

مار از کاشی‌ی پایه سر کشیده توی خانه. 

خشت دیوار برج شکافته صورت، مار از اندام‌ش. 

برج مار، صورت کر، ابراهیم.

کبوترخانه را از دور می‌دیدم صدای ابراهیم را ‌شنیدم، نداشت، ترسیده بود. توی برج نشسته و هراسان. کبوترها اگر یکباره برخیزند، کر می‌شود ابراهیم وقتی برمی‌خیزند لرزه‌ای به اندام بارو، به جان ابراهیم، می‌ترسد. برای نجاتش می‌رفتم نمی‌رسیدم، هرچه. آن‌وقت کودکی‌ی ابراهیم بود. نمی‌دانستم در برج زندانش کردند چه کرده. اگر بیدار می‌شدم می‌ترسیدم ابراهیم آنجا بماند و یا اگر بیدار می‌شدم زودتر از آنکه آنها بپرند، کر نمی‌شد، نمی‌ریخت دیوار و سقف، نمی‌ماند زیر آوار نمی‌مرد دفن زیر چلغوز. به کاهگل چنگم، انگشتهایم، نک به نک، خراش و خون. به او گفتم چطور هیچ پرنده دیگر نمی‌شود از آن پنجره‌های کوچک، چطور نه هیچ پر سیاهی.

و ابراهیم شب دیگر اسیر برج بود. با اینکه برخاسته و برهنه و انگشتهام لکه لکه بود و دیده بودم بر بوم سودابه نقش ماری که می‌رفت بالا و اگر می‌رسید به شکاف، کبوترها یکباره بر‌خاستند و چرا به چشمهای صورتِ مار که از سوراخ سر می‌کشید نک ننواختند و ابراهیم دستش را به صورت گرفته و دیگر، صدا نداشت.

تجاوز.

ابراهیم گفت بلند شویم برویم لباس زن را که آنطور آتش چشمهاش، بدریم بلند شد رفت و لباس زن را که آتش، بردرید. همه رفتند و من مانده و ابراهیم و زن، با شوهرش. زنی که چشمش مار بود، صدای زنجیر داشت، اگر اسمی داشت. باور نکردم می‌رود به زن پیش چشم مرد که مست‌حیوان می‌خندید، بر زمین می‌خزید می‌لیسید، بر پاهای او می‌آویخت و او را. بیرون روی لبه‌ی بالکن نشستم باد می‌آمد از توی پنجره دیگر می‌دیدم نمی‌خواستم صدایشان را بشنوم، سیگار کشیدم و بطری ترخان را در گلو می‌ریختم، حنجره‌ام می‌سوخت به یاد می‌آوردم. اگر سودابه ببیند، چه خواهد رسم کرد. که در دهان زن آوازم ایستاده و ابراهیم، بر پهلوش، و شکمش، و پره‌های کونش.

با خودم داشتم فکر که زن چطور می‌شود و مرد چطور بشود و من چه خواهم به یاد آورم. لبهای زن که اصلن مقاومت نداشت. ابراهیم می‌گفت زن خواسته و آن ترتیبی بود بر خاسته‌ی او. دهان شیشه را به دهانش گذاشتم و سبز ترخان از گلوی زن می‌رفت، صدای ابراهیم خش. آوازم خش، پنجه‌های مرد روی زمین و آنچه از او به تماشای ابراهیم توی زنش و به تماشای سبزی که پایین می‌رفت و آواز من، اگر می‌ریخت.

عزیزم

تو که در کمد از خود بی‌خود می‌شوی، صدایت را می‌شنیدم، رمیده‌ام. من آن مزه را و آن بو را، وقتی نبود آنچه بود، نترسیدم می‌خواستم گلویت را ببرم و خون را پرواز دهم. ولی می‌رفتم وقتی رفته بودی توی آن کمد از آن بویی که مانده بود نفس می‌کشیدم - از هوش. اینها توی خواب من پیدا نیست که سودابه بکشد که آن برج را دیده. کبوترها گریخته‌اند و ابراهیم حبس مانده مار است.

اما آنچه من دیدم که خودش را کشت با برق ولی صورتش از صورت افتاد و پوستش از پوست افتاد و کج شد و او دیگر نبود، چشمهایش و ابروهایش را انگار توی آینه‌ای که مجعد می‌کرد صورت را دیده باشی خودش را می‌دید، نمی‌مرد؛ ولی سودابه که می‌دید آن را نمی‌دید، آنچه می‌دید همان بود که پیشتر می‌دید و می‌کشید و بعد دست به پوست عرق زده تا بیدار شود و او همچنان توی بوم رنگِ خاکستری می‌ریخت و رنگ آبی می‌ریخت و رنگ مار می‌ریخت و در بوم دیگر پرنده‌هایی گریخته از آن شکاف، برج سینه‌ی اوست شکافته.

و در گوشه‌ای آتش و زن که از حال رفت و ابراهیم به مرد نگاه و به چشمهای من که چشمهایش را رفته بودم به زانوی مرد تا کمر، و از کمر تا پشت گردنش لیز می‌خورد که بر زانوهاش برای سجده بود و هم زمین را زبان زبان.

دیگر چه فرق می‌کند حیوان اینجاست و ترخان. موهای مرد را گرفتم سرش را بالا کشیدم لب گشود ترخان ریختم که بعد توی دهانش آواز. آوازم نیامده بود هرچه زن با لبهاش که هیچ مقاومت نداشت. خشی آمده بود که آواز نبود و ابراهیم جز با آواز من نمی‌آمد.

حوصله.

آن روز که آمد غذا آورده بود سودابه. به هرچه در اتاق بود لگد زده بودم و افتاده روی زمین پهن و کج صورتم بود چشمهایم ریخته پایین. گفتم صدایی می‌آمد و صدا می‌آمد. او می‌گفت گرسنه‌ای. گفتم دیگر کاغذ و قلم می‌خواهم که آنچه یادم نمی‌ماند از روی کشیدن او بنویسم.

نوشتم

او خوابم را می‌شکند و آواره می‌شوم؛ و خط زدم. ولی آنکه می‌کشد من نیستم که به یاد نمی‌آورم. و آتش می‌گیرد توی خواب و کاغذ نداشتم، سودابه گفته بود هیچی و غذا را انداخت کنارم رفت پشت بومش فقط سایه‌اش را می‌دیدم، می‌خواستم التماس کنم دیدم راست گفته گرسنه‌ام؛ گرسنه‌ام. ولی ‌ترسیدم توی غذا خواب باشد، خوب به غذا نگاه کردم و از کاغذش در آوردم و خوب بو کردم و فکر کردم خواب در بو باشد، دماغم را بستم، فایده نکرد در نگاه آمدوُ پلکم افتاد.

ابراهیم سوار مرد، همانطور که پیشتر برای زن خوانده بود. دیگر هیچ حس، و فکر کردم هیچ خون، نه در تنم. گلوی شیشه‌ی ترخان را سفت بودم که انگار گلوی مرد و دهانش که دهان نبود، مرد نبود، ابراهیم خندید و صداهاش عجیب‌تر ‌شد گفت شیشه را به او دادم و دیگر ترخان توی شیشه، سبزِ سبز نبود با آواز من که توش غوطه می‌خورد، فقط می‌خواستم بنشینم و وقتی چشمهایم را می‌بستم صدای ابراهیم درد داشت ولی می‌گذشت اگر آنجا می‌ماندم و تحمل می‌کردم ولی ماندم و تحمل کردم، نگذشت و آرام‌آرام دیگر نمی‌فهمیدم، آنچه مانده بود لبهای ابراهیم بود و سینه‌اش که او هم درد داشت و اگر چشمهایش را می‌بست صدای من بود و تحمل می‌کرد، نمی‌کرد و صدایش بلندتر می‌شد من اگر آواز خوانده بودم حبس نمی‌شد مدام می‌گفت.

من اگر آواز می‌خواندم رام می‌شد و میگذشت

آن‌گاه دریا بود و ابر بود و حجمی روی آب بر آن راه افتادیم. ابراهیم گفت و می‌خواند به برجی که چکادش پیدا. من اگر یکباره به سینه‌اش می‌رفتم، پرواز می‌شد و آن صدا، هزار پرنده، یکباره که برخیزد. و سودابه همه را نمی‌توانست کشیده باشد که آنچه می‌نوشتم ادامه‌اش می‌شد، نوشتم. کاغذ و قلم نداد. دلم می‌خواست انگشت به رنگهاش بزنم روی دیوار بردارم بنویسم، نیم تنم فلج بود. او صورتم را نمی‌دید و صورت ابراهیم که کشیده بود جیغ می‌کشید و پرنده‌ها پریده بودند، دیگر نمی‌شنید.

خواستم آواز بخوانم دهان ابراهیم بود و چشمهایش کج شده و ریخته و تنش نیمی جان نداشت و دیگر بالا نمی‌آمد و لبهاش نیمی و آن آواز، آن آواز. می‌خواستم بنشینم و سبک بودم. اگر قلم می‌داد، و من بر پشت او می‌نوشتم از اضطراب می‌افتاد، اگر قلم می‌داد.

دیگر آنجا زن از جان رفته و خون بود. دیگر آنجا مرد به سوی زن می‌خزید. و چشمهای من، دهان ابراهیم بود و آواز من دهان ابراهیم می‌خواست. در آن اوج اگر کبوتر بود روی بالکن، فرار هزار پرنده. دست او را زار زدم، ابراهیم و او زارید و آواز شد. اما گفتم تو چطور آواز را بکشی، چه دیدی؟

رنگم سفید شده. گرسنه‌ام. اگر چشم باز کنم غذا را انداخته کنارم رفته، از کاغذش در بیاورم و قلمو را.

آتش.

و در حجم معلق روی آب می‌رفتم؛ و ابراهیم از آب کفی برداشت و گشود و ابر شد؛ به سوی برج آنگاه او را در برج زندانی و من هرچه می‌رفتم نمی‌رسیدم اگر به سینه‌اش نمی‌رفتم و اگر آواز نبودم و اگر سر از حفره‌ فرو نمی‌کردم و پرنده نمی‌پرید و پرنده در چشمم. باقی خلسه بود، فلج بود و گریه از چشمی که هنوز جان داشت.

آواز که آمد، ابراهیم کر شد، کبوترها پرواز شد، برج شکافت، اگر مار می‌شدم و بر پشت او می‌نوشتم.

آنگاه برخاستم و سودابه گفت. اول پاهایم، اول کف دست، اول بازو، اول پیشانی.

به دیوار. برهنه بودم. اول قفس سینه. چسباند.

اول

صورتم.

امیر حکیمی

بیست و پنج آوریل 2012

* تاریخ طبری.

جفت پاره / رسم، تلسما

"و آنچه نتیجه شد ظهور کسی بود در درونم، که ناگهان اسمش را گذاشتم آلبرتو کایرو." / فرناندو پسوآ

 "جفت پاره"

رسم،

تلسما*.

به می: بدان! آیین‌های کهن سیاه است و من کروی هستم.

وقتی فکر کردم مرده بودم نگاه کردم. اگر ابراهیم بود، ابراهیم می‌دانست.

پنجره را، بستن، باغ، تندر، باران. توی حوض، سبز، نوزاد جانور زیر سبز، سبز خیلی چرک.

پنجره را، بستن، ایوان.

یادم، خالی، دور و برم، هرچه دیدم.  

باغ، درختی و حوضی‌ست، نه یک درخت.

چشم نداشتم.

اطراف جسد، ستونها بالا نور و دایره‌ای خالی. اطراف لبهای جسد، فسفری لزج.

وقتی برخاستم،

سنگ را زیر سرم برداشتم توی جیبم رفتم گفتم برنمی‌گردم اینجا اوست. برخاستم نگاه کردم نمی‌فهمم کجاست. خواستم به یاد آورم سرم دردست. راهرویی گردست وقتی برخاستم، می‌روم، بالا، دری چوبی‌ست، گرد و تنگ با پله‌های بلند، بلند، عرض کوچک. 

نمی‌دیدی.

سودابه

گفت.

نقاشی.

باغ توی حوض، نوزادهای جانور زیر سبز. آن طرف، لته‌ی دیگر. سه لته. باران یکی تندر. پنجره یکی ایوان. چشم نداشتم. از دهان جسد، زنی فسفری، توی ستون، پله‌های گرد، توی دستهاش، بالای ستون، بالای بالا، سنگ سیاه، دستهاش هبه‌ی سنگ به آبی.

هرچه نگاه کردم جز سنگ که یادم آمد، یادم نیامد. پرسیدم. سودابه گفت بلند شدی فکر کرده بود بیدار شده‌ام نشده بودی سر بالا گرفتی به چیزی نگاه می‌کردم چشم نداشتی صدایت کردم نشنیدی بیدار نبودی بوسیدی‌م لب گفتی اینجا اوست برنمی‌گردی. ترسید سودابه. قلمو توی دستش خشک شد. می‌خواست او را بکشد، او را و سنگ را و زن را، ترسید. گفت دوباره سر گذاشتی فهمیدم خواب بودی بلند نشده بودی نبوسیده بودی. قرار نبود بوسیدن. نبوسیده بودم. نمی‌خواستم.

آن روز از قطار آمدم پایین که او را دیدم با من آمد پایین، بوم دستش بود عجب بود موهاش، سینه نداشت، سیاه بود چشمش، سنجاقکی به شقیقه‌اش، سنجاقکی سیاه کوچک، چسبیده به حلقه‌ی آویزان بود، چشمش. بار چندم بود، چند بار دیده بودمش آدمی نبودم چیزی بگویم دنبالش رفتم دیگر، چه بگویم فکر می‌کردم می‌خواستم آن سنجاقک را دست بکشم شقیقه‌اش چشمش، رفتم رفت توی ساختمانی بزرگ بود که قبلن نرفته بودم راهروی خیلی طولانی داشت با درها، درهای چوبی هرکدام یک رنگی، زنگی کنارش، اسمی. ولی بویی که داشت، بویی داشت مرا برد، به خودش گفتم بعدن، بویی که نشناخته بودم، بعدن شناختم به خودش گفتم، دری که تویش گم شد درز باز داشت، با نک پا بازترش، دیدم سنجاقک را، بوش خورد توی صورتم. کسی برگشت، که می‌دانست من بودم، هیچ نگفت. تو رفتم. صندلی‌های چوبی دو تا، آشغال و تیوپ‌ها و رنگ و تلنبار بوم، کاغذ، با آنکه بوی تند تینر بود، تخت. نگفت بیا. نگفت بنشین. قدش را دیدم، پشتش را کرده بود، برگشت برانداز می‌کردم گردنش، رانهاش، بازوش، کونش، لبش کج کرد، خندید ولی، کوتاه بود، نشسته بودم. صورتش را آورد دستم را برده بودم صورتش را کج کرد انگشتم را دراز کرده بودم، بو را آورد نزدیک انگشتم لرزیده بودم تا خواستم بکشم روش پس کشید سودابه، قلم را آورد جاش روی پیشانی‌م خط کشید. رنگ نداشت قلموش، بی‌ رنگ کشید. صندلی چوبی انگار می‌شکست، رویش نمی‌شد خیلی نشست، می‌افتاد آدم یا همان که نشست افتاده.

گفتم می‌خوابم، دیگر آنجا خوابیدم. وقتی بیدار شدم، همیشه رفته بود، در قفل، کلید را برده بود. وقتی برگشت آن طور صدایش کردم، اسمش نبود، من صداش کردم، نمی‌دانم چه بود، سودابه، نبود،

شد.

دیگر قرار شد بخوابم بکشد و بیدار می‌شدم رفته بود حبسم کرده بود. دور اتاق می‌چرخیدم کاری نداشتم منتظر می‌ماندم بیاید می‌نشستم روی صندلی. کاری نداشت با من حرف نمی‌زد و گاهی می‌رفتم بیرون. نمی‌گفت نرو اگر می‌آمدم رفته بود می‌ماندم پشت در یا می‌نشستم تا بیاید گاهی فردا می‌آمد. کجا می‌رفتم، دیگر بیرون، توی اتاق، خواب من بود، می‌کشید

و من، آن تو، ابراهیم هستم.

لت سوم، که آدم اگر بتواند از توی کسش عکس بگیرد، بته جقه‌ی سرخ بود یا مچاله‌ توده‌ی جنینی دارد می‌شود، یا چشمی ترکمن تویش را خالی کرده باشند خون کرده باشند و یا گوشت تکه‌ آماده‌ی استیک - معلق در آبی زمینه‌، فیروزه‌ای.   

ابراهیم.

دیگر او می‌کشید دیدن مرا توی خواب، رنگ، پوستم، پریدن، خونم، نفس و سرآخر، شب بود، باغ، ماه بود، روی ایوان، ایوان طبقه‌ی سیزدهم، رفت روی صندلی. می‌خواست بپرد، خواب بودم دیدم، بلند نشدم از لبه آویزان شد، دستش را آورد بالا، ول کرد ایستاد، سنجاقک را با ابروش، سنجاقک را با شقیقه‌اش، سنجاقک را با چشمش، با پوستش، کنده بود بیدار شدم روی سینه‌ام بود رفته بود، با بوم‌ها، کاغذها، خواب‌های ابراهیم: جفت پاره: چشم و ابرو و شقیقه: سنجاقک. لای در باز بود، با پا بازتر. تو رفتم، او که می‌دانست منم، نگفت.   

دیگر فکر کردم مرده بودم وقت من بود: حافظه.

در اتاق نشستم، می‌خواستم برگردد، از خوابیدن ترسیدن، هرچه کاغذ و بوم برگرداندم، تماشا. و می‌نویسم. اوست فسفری اطراف دهان جسد، همه‌جاست بالا می‌رود و سنگ را.

امیر حکیمی

هجده مارس 2012

* تلسما در فارسی نیست، آنچه هست از عربی تعویذ است که همان نیست. من آن را از “Talisman” جعل کرده‌ام که در فرانسه و انگلیسی چیزی‌ست که قدر مقدس (فرابشری و – بعدتر- جادویی) دارد، شاهد آوردن خوبی (شانس) است و شیطان را می‌راند گاهی سنگی (جواهری)، گاهی حلقه‌ای، گردنبندی و امثال آن، مرصع که ممکن است نشان‌هایی بر آن حکاکی شده باشد یا نوشته‌ای از اسم‌ها یا دعاهایی. طلسم نیست، مشابهت دارد از جهت عکس. خود طلسم معرب است از واژه‌ای یونانی به ریشه‌ی “teleo” که تمام کردن افاده می‌کند، تمام کردن فرآیندی و کامل کردن و ازین دست؛ پیشوند tele هم از همین مصدر برآمده. – و بشود در فارسی آن را "تلسم" نوشت نه الزامن با ط دسته‌دار، چون "افلاتون" که معربش "افلاطون".  

در فارسی پنام داریم از پهلوی، پارچه‌ای پنبه‌ای که موبد بر چهره می‌گذاشته به دهان (چون روبند و ماسک) می‌بسته تا بخار دهانش به جسم مقدس نرسد در برابر آذر به هنگام سرود و نیایش. از آن "چشم پنام" آمده که همان تعویذ است و تعویذ از چشم‌زخم نگه دارد مثل فیروزه. تلسما اما اعم از تعویذ است و نیروی فرابشری پاسبان حامل آن می‌کند، مثل انگشتر شرف شمس که اصل کار آن راندن شیاطین است به توان آن اسامی‌ای که بر آن سنگ حک شده! و با “amulet” نزدیکی معنا دارد.

جفت پاره / رسم

"جفت پاره"

رسم.  

به می: چشم می‌بندم و پرواز پرنده می‌بینم. - بورخس

وقتی بیدار شدم

آمد. قرار بود. نمی‌دانستم کی شده، ساعت چشمم را برید و صدای زنگ، باز شد. زن که صورتش شبیه کفتار و مرغ، و پستان‌های بزرگ، لبه‌های کسش برگشته و آویزان، قهوه‌ای‌ی به پوست روشنش مشکوک، که پورن استار بوده و کجایی‌ست و شوهرش، خودش می‌گوید، دروغ می‌گوید، شوهرش نبوده، کارگزارش بوده، و او را برده امریکا و آنجا توی چند فیلم بوده و چون مریض شده، یک ماه مریض بوده، برش گرداندند و بعد آمده اینجا، گفته بودم بیاید و برایش غذا درست کردم و وقتی چاقو را به گوشت ‌کشیدم، زیرزیرکی نگاهم می‌کرد، پاهاش از زیر میز و دستش آن لای پاش، عق زدم، همان را با هم خوردیم، توی ماهی‌تابه، که داشت می‌سوخت، سوخته بود پیاز و بوش، سرم را به پستانش چسباندم، نمی‌خواستم، نبود، نشسته بود ولی، نگاهم می‌کرد، لای پاش، عق زدم. ولی وقتی دستش را دراز کرد دستم بگیرد، گرفت، بازی کند، کرد، روی بازوم که نقشه کشید، بلندش کردم، بلوزش را، از پنجره بیرون و هلش دادم، افتاد، قهقهه، و یا فکر کرد چه کار می‌کنم و یا خیره‌خیره توی دهانم، توی دهانم چه بود، گفتم، صورتم را کشید، کشیدم، دستش، انگشتش، بازوش، لبم، سینه‌ام، زیر بغلم. نشستم روی مبل و پیپ روشن، گفتم با خودش بازی، باز کرد، خندید، عرق، ترسیده. حوصله‌ام، دلم به هم ریخت، گفتم خودش را ببرد بشوید، نرفت، انداختم‌ش توی حمام، توی وان.

نقاشی.

سودابه، پهلوی برشته‌اش بوم. خوابم را، نشانم داد زن را، در رنگهای آویزان، به طنابها، در گوشه‌ای زخمی، افتاده، و مردی که نیمه‌ی دیگرش بود در آستانه، کلاغ، در پریدن افتادن، و زن و پنجره. و لخته‌های خون. قطعه‌ی دیگر پستانی آبیِ معلق در آسمان با مناره‌های افقی روی زمین، زیر پای سرباز، سرباز

نیمی پرنده شد.

رفتم توی حمام ایستاده، خودش را می‌شست، چشمش را بسته بود نسوزد، دستش را بر می‌کشید، دوست داشتم، پوستش، و سینه‌های بزرگش، گلهای سوخته، نوکش. پرسیدم بچه داشت، داشت. سه ساله. اسمش را پرسیدم، عکسش را داد. نمی‌خواستم. گفتم. برو. بیرون که آمد. لباسم را دادم بپوشد از خانه بیرونش، از پنجره، پرتش. آن دست دیگرش، دست من بود، پشتش، روی کمرش، پایین، پایین، پشت زانو. پشیمان شدم، خواستم بروم، پریدم، دنبالش، دوباره که بیاید، تکه‌های گوشت را جلویش می‌اندازم، گفتم بردارد بکشد

به گلهای سوخته، شکمش و بعد توی خودش

فرو کند لب را می‌گذارم آن جا و دندان را در گوشت و لب آویزان، زبانه. همان گوشت را خوردیم. کباب کردم. اسم کودک را دوباره پرسیدم، دهانم پر. دیگر...،

عکس تو را نشانش دادم و دلم می‌خواست تو باشد. گفتم.

تو.

نقاشی سه لته‌ی بزرگ، توی هم می‌رفت، می‌چرخید، رنگهای لرزان، لخته‌های لرزان، سوزان. و بوها... پرسیدم بوها. و نقطه‌ها، قطع‌ها، محوها، صورت. بیدار می‌شدم نمی‌گفتم می‌رفتم می‌کشیدی برمی‌گشتم می‌خوابیدم می‌خواستی تماشام توی خواب صورتم آن چیزی که دیدن توی حالتی که می‌رفت توی رگم و تن و حرفهایی که می‌خواستم صدا نداشتم جاهایی که بود هرچه بود توی صورتم و توی پوستم لرز سرد نبود بلند می‌شدم نشانم می‌دادی و آن مرد، مسجد سوخته، بازار، کلیسا، کلاغ، ستون‌ها، نور، قطار، همه

پوستم، ماهی‌ها.

نقاشی بزرگ، دیوار بزرگ. سودابه. از کجا دیدن و چطور. مگر می‌شود. می‌رفتم. کجا بودی؟  

پس دنبالش دویدم.

زمین خوردم. لیز بود. بلند شدم. پیرمردی که ایستاده بود نگاهم می‌کرد، صورتم را کج کردم. دست به صورتم کشیدم. خیلی طول کشید، لبخندش را از روی پوستم کندن، نمی‌شد.

برگشتم.

حمام رفتم.

موهای زیر بغلم را شانه کردم،

موهای تنم و موچین، موی درازی از توی دماغم، که نچیدم، و روی لبم، نوکش را لیسیدن. توی وان، خوابم نبرد، با لیف کنده نشد، چسبیده بود به گونه‌ام، خون شد، روی آن خط، که روی صورتم همیشه، بوده، هست. ولی اعتنا نکردم.

برنگشتم خانه.

بلند شدم، خودم را تکاندم، از برف و گل، فکر کردم پیرمرد را ندیدم، دوباره نگاه کردم ندیدم و دویدم. تا ایستگاه راهی نبود اما لیز بود. دوست ندارم دیر برسم، بیفتم. وقتی دیر می‌رسم او رفته، نمی‌دانم منتظر بمانم، بروم. منتظر ماندم. می‌آید. پلیس رد شد، توی راهرو. از پلیس و از مردم و از هرکس، پنهان می‌شوم، می‌ترسم، پشت ستون، اینجا مرا نبیند، بیاید وقتی، می‌آید، یا رفته؟ دو دقیقه. زنگ بزنم. برنداشت. گوشی را توی جیبم، مشت، خودم را، شاشم گرفته. توی تونل نگاه کردم، بو کشیدم، کی آمده. دیر شده. نوشتم، من اینجا کنار ستون اول، پشت ستون ایستاده‌ام، چون شلوغ است و زبان بلد نیستم. کجایی؟ پیغام نرفت. پا به پا بودم. بروم توی تونل. بشاشم. نرفتم. وقتی تندتند رفتم از در اشتباه بیرون. نوشت بیرون مانده. قرار بود بیایی بیرون. از کدام خروجی. چهار تا خروجی. فکرم کار نمی‌کرد. اسم خیابان را گفت. پیدا نکردم. دور زدم. دستم یخ زده بود. گوشه‌ای ایستادم و به دیواری نشانه گرفتم، نوشتم، کجایی. از سری که بیرون بود پرسیدم خیابان را نمی‌دانست سر تکان داد بعد انگشت بیرون آورد طرفی نشان داد برف و باد بود و نمی‌دیدم، نفهمیدم چه گفت رفتم. برگشته بودم توی ایستگاه. دوباره مردم را تماشا می‌کردم. رفته بود. دیر رسیدم. قطار آمد، گفتم بچرخم توی شهر. کجا بروم، خانه می‌روم حمام، نمی‌خواهم، سرد بود. تاریک بود. نمی‌خواستم بروم. بروم خانه خودم را بشویم، توی وان خوابیدم. به بازوم، پایین‌تر، مچم و کف دستم، پهلوم، توی آب که دست می‌کشم، چندشم نمی‌شود. دوباره دستم کشیدم تا خنده‌اش را بکنم، که مانده بود و نشد. خون شد. نرفتم. توی فکر رفتن توی آب، کندن بود. نرفتم. سرباز را دیدم، مردی مو نداشت، و پرنده‌ی سیاه داشت، که قواره‌ی نیم‌تنه‌اش. ساعتم را نگاه کردم، چشم‌ام را برید و او آن طرف شیشه بود، شلوار پلنگی خاکی، یونیفرم، بی‌کلاه، نیمی پرنده، سیاه، از خط مقابل آمده. فردا آمدم. همان‌جا، دیگر قرار نبود بیاید، او نمی‌آمد، برای آن مرد و آن پرنده، آن پرنده برگشت و صورتم را نگاه کرد، باید برمی‌گشتم، آنجا اگر می‌شد شب می‌ماندم توی تونل می‌شاشیدم و می‌خوابیدم، نمی‌رفتم خانه، رفتم هم نرفتم وان، رفتم خودم را نشستم، به آن چشم، فردا دوباره می‌روم، فکر کردم، منتظر می‌مانم،

فردا.  

هفده فوریه 2012

امیر حکیمی

پی‌نوشت –

... قلبم به شدت می‌تپید ، ولی ترسی نداشتم، چشمهایم باز بود، ولی کسی را نمی‌دیدم... چند دقیقه گذشت یک فکر ناخوش برایم آمد با خودم گفت شاید اوست!  / بوف کور، هدایت

جفت پاره / درآمد. جنوب

"جفت پاره"

به می: و سراسر هیکل دیوارها در پیش چشم التهاب من نمایانند، نجلا! – نیما

درآمد. جنوب

وضع ندارم، وحشت و اضطراب و وسواس. می‌روم حمام، تا غذا درست کنم؛ همه‌چیز بوی نفت، پیاز و شامپو، نان... که در پیش آینه، موهایم را می‌کنم، با دقتی گزاف، وقتی، ساعتها، موهایم و همه سفید شده، با ناخن پوستم را، توی سرم، کندن، خندیدن، از آینده و هراس، از پوست. هیچ بهتر هم نمی‌شود که آدمها را نبرم و مخفی شوم، وقتی می‌شوم، می‌ترسم و بیرون که می‌آیم، و به صدای خودم گوش می‌دهم وقتی حرف می‌زنم، با هرکس، یا می‌نویسم و دوباره می‌خوانم و صدایم. پس

می‌خوابم.

توی خواب...می‌آید

اما به تو گفتم یک جای خاصی‌ست، جغرافی خودش را دارد که بیرون از خواب من نیست. قدیم‌تر می‌گشتم روی نقشه، کجاست، نیست و نمی‌باشد. چه چیز را. مسجد سوخته‌ای‌ست که مردم تویش، در تاریکی با موسیقی گور، توی هم، روی هم، با هم، ناله‌ناله، می‌ریزد، لذت و پوستی، لذت و لزج، و تن و توی تن، و هیچ‌کس، از هیچ‌کس پیدا نیست، اورجی، روی هم و کام و وقتی روشن می‌شود، یکباره روشن می‌شود، خواننده‌ای که موهای بلند داشت و گیتار، عمامه‌ دارد و شمشیر و می‌خواند، خطبه‌‌ی قربان می‌خواند، چه می‌گوید، نمی‌آید، صدا ندارد، سر دارد، توی سر بی‌صورت و قد بلند و دهان بی‌جمله، قرآن، قرآن،

خذوه

و غلُوه

مردم با خنجرهایشان، مردم با دست‌هایشان، مردم با فریادهای‌شان، با هراس‌شان، با برزخ‌شان، سر هم را و تن هم را و بازوی هم را و دست هم را و پای هم را از مچ و از ساعد و گوشت، گوشت

ثم‌الجحیم صَلّوه *

می‌برند و سرهایی همزمان، دستهایی،

پایی، سینه‌ای،

بر زمین افتادن و دیگر هرکس بی‌سر، و سرهای گرسنه، به تن‌های بی‌تن هجوم و گوشت، گاهی گوشتِ خودش را، به نیش می‌کشند و بریده‌ها از حلقوم بریده مثل از چرخ‌گوشت، آن مرد با شمشیرش، با ریش بلندش، با صورتِ بی‌صورت: صداش، دنبالم می‌دود، می‌پرد، می‌گیرد، می‌نشاند، دندانش را، صورتش را، حلقم را...  

می‌پرم. وحشت و اضطراب و

وسواس

امیر حکیمی

دهم فوریه 2012

* گیریدش و زنجیرش کشید، پس به دوزخ افکنید. (قرآن 69، 30-31)