Tetigisti acu / دفتر ضلال

به نظاره ایستاده بودم و آنچه گویم از معاینه گویم.

               "تاریخ بیهقی"

Tetigisti acu 

به فا *

                            

آواز

آخر                                 

روسپی            و        شکارچی

            شبهای مرگ

                                      اوست که می‌آید

             وقت تاول

                             در حلق

               زبان

به گرد اندوه

                             غزالان جستند

              سینه

عریان

و شب دهان گشوده

                             اشتیاق را آغوش کرد

پس از زانو افتاد         ترد

                             تکرار انگشت

در عبور

            به دیوار

                             چسبیده

                             حلقت را

و این دیوانه

          در چشمهاش

            - خلسه -

آفریده‌ی کوچک

              خندید

                             میان آب

اگر برگردد

            به آستانه       قوس می‌اندازد

خفه می‌کند

             تو را

که دل دادی               به زندگی

غبار                       پس

بمیرد            

   اکنون

          رهایش کن

ریسمان                    بر گلو          

بر پا                       طوق  

          سیاه می‌افتد

تف می‌اندازد

* و یک صورت. عیاش و بازیگوش. به رویا دانست، بلور از آسمان می‌افند و لب را به دندان می‌جود، خالی و پوک. به رویا دانست

 که می‌آید.

امیر حکیمی

دفتر ضلال

چهار ژوییه 2011

تسمه – چرم خام و دوال چرمی باشد. (برهان قاطع) – دهخدا

موی شانه کرده‌ی بالای پیشانی را نیز گویند. (برهان قاطع) – دهخدا 

Est queadam fiere voluptas / دفتر ضلال

در کتب طب چنین یافته می‌شود که آبی که اصل آفرینش فرزند آدم است چون به رحم پیوندد و آب زن بیامیزد، تیره و غلیظ شود.

            "کلیله و دمنه"

* تا تو را بخواند، دامی‌ست. اشتهای سردش را می‌پوشاند. 
هان!

Est queadam fiere voluptas

به فا*

                             

                   سرخ                                خدای آسمان گریست

فواره                       را     ببین

                   بخار                                 خیال را آبستن کرد

          قطره‌ای          انگشتش         در آب

                               نبض

      "قلب دیوانه            به          قلب دیوانه"

                                                         

در                فصل طولانی سکوت

  از سیماش تا سایه                         و       

                                        روز خامش شد

آستانه‌ی                   پیشانی

آجرهای پخته

و                         تورم شد                             آنگاه

صورت                دیگری‌ش           از          کدورت آب  

     برخاست.

* تا بنوشد، چهره جهید، از بلور کمین‌اش: بی‌کران؛ بیا! تا به هیکل برویم، با من.

امیر حکیمی

دفتر ضلال

1 ژوییه 2011

ضرع – پستان و آن چیزی باشد از انسان و حیوان دیگر که از آن شیر دوش‌اند. (برهان قاطع)

          زاریدن. خوار و حقیر گردیدن. / رام شدن / فروتنی کردن / رام کردن اسب. (دهخدا)

                                                                                                                              

Semper idem / دفتر ضلال

اکنون مدتی‌ست که زبانم از دل می‌شنود. دل قایل است و زبان مستمع و این   بیچاره را اوقات و احوالات بوالعجب روی می‌نماید، مدتها و وقتها می‌باشد.

 "تمهیدات، عین‌القضات"

Semper idem

به فا *

                                      - و احترام آتنا اکرمی

جیغ می‌زند

سرم

بر لبانگاه استاده

سنگ را می‌رهاند

در جگر                   و عربده

کبوتر    از حنجره

                             می‌گریزد

به نزدیک

          چه سیاهی

بر دهان گوشت

             رها

                             بیمار

* - به من شنو آواز پریشان‌ت را. به من شنو دلداده‌ی جوان‌ت را، همیشه‌ی زاری‌ت، سال به سال، چرا که‌ شکستی‌ش، که شیر بر آستانه خواباندی، شلاق و مهمیز، جوانِ گرگت شد، پاره‌   

                                                                      پاره‌ای –

 چینه پر از سنگِ سگ

                   جواهر و جگر

سپاه مرگ       آراسته

مرده انبوه

از هر مرز می‌رود

                    هر دالان

 در هر

اندامی    ،     تنی

جا مانده

                   تا  ران

می‌خواند

* - آرزو می‌شکنم تا دروازه بیافتد. - بالا غوغاست. گلهای پستان نوشان و هلهله در شهد. نور خلسه. دریا آغوش. -

                 الاهه‌ی مست"

تا بیاساید

               آب اگر برهاند

گرگ

          رها

                   کبوتر است.

امیر حکیمی

دفتر ضلال

27 ژوئن 2011

* بر رگهای بلور: سنگ سگ، سنگی‌ست که چون به طرف سگ اندازند، به دندان گیرد و دور افکند. در عداوت موثر دانسته‌اند چون در آب یا شراب اندازند و از آن بنوشند. و حضور او در مجلس باعث عربده‌ی اهل مجلس و گذاشتن‌ش در برج کبوتر، باعث گریختن کبوتران است. "دهخدا" 

Aegri somnia vana / دفتر ضلال

و باغبان استاد را رسم است که اگر در میان ریاحین گیاهی ناخوش بیند، برآرد.

                                                 "کلیله و دمنه"

چون از آنجا گذشتیم به صحرایی رسیدیم که همه نرگس بود شکفته چنان که تمامت آن صحرا سپید می‌نمود از بسیاری نرگسها.

                                    "سفرنامه ناسرخسرو"

Aegri somnia vana     

به فا *

                  

- و احترام آرش جودکی                 

  

   زیبا

                                      درنده‌ست

جاذبه‌ی خون در برف

زوزه   سایه‌ها           باد       رقصان

درخت

لال

          انتهای عصب را می‌بُرد

          رویا

چنگ می‌اندازد

          چهره را و

                                       می‌بلعد

تا فراموشی را بستاید  

                                     یادی‌ست

سنجاق سینه

که تنها باد می‌خواند

و انحنای برف

                                     می‌گدازد

خشونت از ماه

پایین می‌افتد

و اندوه           حافظه را

تکه ‌تکه                                   و 

                                      برهنه می‌کند

زیبا

ی                  

دررنده‌ست.

عصب

می     ‌پیچد   و   خواب         ما    سیده.                 

* چشم‌هاش، بلور، تو را می‌پاید. کبود و رگهای مرکب از درد که سرانجام بر نفس‌هات، مرثیه می‌راند: ارابه‌ی جشن.

روز شکنجه‌ست، گرم تقلای تنت. آوازی‌ست.

امیر حکیمی

دفتر ضلال

23 ژوئن 2011

Dies illas, dies irae / دفتر ضلال

"خواست که او را بزند، خویشتن را از زین برداشت، میانِ زره پیش زهارش پیدا شد؛ ترکمانی تیری انداخت، آن جا رسید، وی بر جای بایستاد. "

                                       

                                                                تاریخ بیهقی

Dies illas, dies irae

به فا *

                                                - به احترام حامد هاتف

باکره‌ی جنایت !

                    چگونه می‌افتد

    میهمان زیبا                 در شکوفه‌ی گوشت‌ات

                          و

         غرق می‌شود

    می‌سوزد                       آنجا که می‌میرد

         

                 در پیاله‌ی آتش                                

 حنجره‌ی تردش                   تا بیامرزی‌ش  

- او  می‌آید،

          خجسته. خجسته. خجسته.                 

عقابش گشوده

باکره

آن سوی آسمان            و  دورتر

با چشم برشته‌

می‌میرم که

بمیرم. که بسوزم. گرسنه‌     وَ          نور. -

پس شکار می‌کند

نجات را         بر بازو می‌بندد    رگ

دردمست        

به زانو می‌افتد   میهمان        

زخم‌بوس          

زیبا

وُ می‌شکفد ... از خرخره‌ی بریده ... شهد

                                               

                             آن‌سوتر و آسمان

                             با گلِ سرد اشک

                             سور جنون

                             باکره‌ی جنایت.

* در اتفاق بلور، کودکِ زناست، به آغوش می‌کشی‌ش، می‌گریزی، از آنها، صورت‌های بی‌صورت، تشنه‌ی اوی‌اند، آنها که به امید، نامیرایی، خونش. و تو، پیش‌پیش، تمام‌اش می‌کنی، در خودت، تو که جاویدی.

ا.س.ح

دفتر ضلال

21 ژوئن 2011

بیرون از قاب –

این‌‌ها، اگر شعر است، هرچه هست، امتداد فکرهایی‌ست چندساله (رجوع کنید به: "پراشه‌پاشه") به دنبال ساخت که می‌خواهد وامدار نیما باشد و "حجم" که وامدار "رویا"ست. من از توضیح بیزارم، اما از این یادداشت کوتاه ناگزیرم، چه که شکل این‌ها، عزیزیم‌ را، حامد هاتف را، مکدر کرده. پس برای رفع آن می‌گویم: این شکل، متاثر از تقطیع نیست. واقع این است که من از آنچه حامد منظور دارد در تقطیع، سر در نمی‌آورم. ساختمانی که این‌ها بر آن می‌خواهند سوار باشند، مصر است که تصویر در هندسه‌ای ویژوآل قاب گرفته می‌شود که همان آوا در پی دارد. از طرف دیگر، کامستاندن از هر واحد است، هر واژه که خود ارگان‌ست تا تماشا را بر هر به همه، و از همه به هر، موکد کند. و به خواندن باز است، یعنی محصور به قانون پیش‌گزارده‌ی سخت نیست. و از طرفی، این کار تازه هم نیست، پشتی در گذشته‌ی فارسی دارد و پشت در جاهای دیگر. هیچ ادعا هم ندارد، چون همه‌‌ی آن بسته به انتزاع من است و نمی‌خواهد خودش را بقبولاند و نه رد دیگری‌ست.

هاتف شاعری‌ست بی‌شبهه پرتوان، این جا و آن جا اثر دارد از گذشته و حال و بارها کارهایش در روزنامه و نشریه و سایت چاپ شده و برای خودش دیسیپلین و کلامی دارد. من یک میرزابنویس ساده‌ام که دینم به ادبیات و فرهنگ را با بازسپاری‌ کتاب و شعر و نثر دیگران، ادا می‌کنم و دینم به التذاذ خودم را در این کارگاه بدون پرده که اغلب مخاطب خصوصی دارد. پس مقایسه از این سوی از نخست، مع‌الفارق است. و از سوی دیگر هم، هر شباهتی، دلالت بر همانی ندارد یعنی اگر من به این شکل رسیده‌ام، در این رسیدن، نه از همان راه رفته‌ام و نه اصلن همان را دنبال کرده‌ام. همان من و او، دلدادگی‎ست به دردانه‌ای که تنها دردانه‌ی من و او هم نیست. آنچه برای خودش نوشته‌ام را اینجا بازمی‌نویسم که

"وضعیت باید وضعیت دلدادگی باشد به زندگی، آن‌وقت فرم و تکنیک اهمیت پیدا می‌کند تا آن وضع را رسم کند. سر ارادت ما و آستان حضرت دوست، اگر به واژه بکاهد، بی‌رحمی و دورویی‌ست که در هرجای تاریخ این فرهنگ ردی دارد. برای همین تا از آن کاهیدن پیش گرفته باشیم، اجرا و فرم زندگی دخیل است."

خود من، تا به این فرم برسم، خیلی بی‌وفایی کرده‌ام از سر دلدادگی. رنج داده و رنج کشیده‌ست آدمیزاد، اما از آن چه داده هرگز خلاصی ندارد. چاره هم نیست، دردانه لغزان و رمنده است، رام نمی‌شود و تا رام شود، آرامت می‌خواهد. که دلدادگی، یک سر نیست.

امیر حکیمی

Factum est illud / دفتر ضلال

   "در قعر بحر محبت، جان غریق بود که مجال دم زدن نداشت."

                                                                          گلستان سعدی

 Factum est illud

به فا *

                                              

                                               - و احترام صالح ادنانی

پری

                          اوج می‌گیرد

آنگاه رخ می‌گرداند         و

                            می‌رمد

تن رخشان                                        بال زخمی‌ست     

آویخته‌ و شناور که از قلب می‌روید و

جدا می‌شود          در آن زلال سیاه

کدام چشم بیگانه                            به غزل: اندوه و تجمل

بالت را در تاریکی

 می‌تراشد                   و  

                            سقوط

  رخشان‌رخشان

      شکافته

تنها        جانی

- نه یک چشم -

                      شرمگین هوس

رسته                   به رنج                   از رنج

می‌داند آواز را

نجات را

پس                                             رخ می‌گرداند

               بی‌تکان و سخن 

        و

   

     می‌افتد

* وآوا: چراکه در تماشا، آزمونی‌ست که آرزو بپرسد – کجای افتادن ایستادی، وقت پرواز؟؛ که هرگز، دانستی، نخواهد شنید.

نفرت، سلام بلندش بود، در بلور، از جانب شکستن.

امیر حکیمی

دفتر ضلال

19 ژوئن 2011